pinkoxijen

"ความรักมันท่วมหัวแต่ก็ยังเอาตัวเองไม่รอดเลย

อยู่อย่างคนคุ้นเคยที่มองต่างมุมกันตั้งไกล

ความรักมันท่วมหัวแต่ไม่รู้ว่าจะบอกเธอยังไง

ไม่รู้มีโอกาสไหมอยากเผยความในใจว่ารักเธอ"

ฟังเพลงนี้ทีไรฉันต้องมานั่งเหม่อทุกครั้งเลย

แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพลงมันจบไปตอนไหน

ฉันยังคงอินกับความหมายในเนื้อเพลง

ที่มันช่างเข้ากับตัวฉันในตอนนี้เหลือเกิน

คนสองคนอยู่ใกล้กันแค่ปลายตาแต่ไม่น่าเชื่อ

ว่าความรู้สึกที่มีต่อกันมันต่างมุมกันดั่งฟ้ากับเหว

ในขณะที่ฉันรักเค้ามากมายแต่ที่เค้ารู้สึกกับฉัน

มันเป็นเพียงความว่างเปล่าในใจเค้าไม่มีฉันเลย

มีแต่ใครก็ไม่รู้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนๆนั้นเป็นใคร

แต่ที่รู้ๆเค้าต้องเป็นคนที่เธอให้ความสำคัญอย่างมากมายแน่นอน

ดูเธออาลัยอาวรและร่ำร้องถึงเค้ามาก มากจนมองไม่เห็นความรู้สึกของฉันเลย

ฉันเสียใจที่ฉันไม่ได้เป็นอะไรในในใจเค้าเลยไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหนก็ตาม

ความห่วงใยความหวังดีของฉันถูกตีกับมาด้วยความว่างเปล่า

มันทำให้ฉันรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าเค้าไม่ได้รักฉันไม่ได้สนใจฉันเลย

ที่ผ่านมาฉันละเมอเพ้อเจ้อไปเองทั้งหมดเข้าข้างตัวเองทั้งหมด

ความรู้สึกต่างๆที่เค้าสื่อออกมาในทุกๆครั้งจริงๆแล้วเค้าไม่ได้สื่อถึงฉัน

แต่สื่อถึงคนอื่น ฉันมันบ้าคิดไปเองว่าเค้าสื่อมาถึงฉัน

เธอรู้ไหมฉันมีความสุข ยิ้มได้ อารมณ์ดีแค่ไหน

ที่ได้เห็นได้ยินและได้ฟังทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอตั้งใจจะบอกเค้า

แต่ดูสภาพฉันตอนนี้สิฉันรู้สึกขายหน้า

แล้วก็อายมากด้วย ที่ออกตัวแรงไปในวันนั้น

คนที่เธอแอบชื่นชมตลอดเวลาไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันเลย

ฉันต้องจบอย่างไรไหวในเมื่อฉันคิดไปไกลกว่าคำว่าเริ่มต้นซะแล้ว

ฉันมานั่งทบทวนทุกอย่างทั้งคืนแต่ก็ไม่มีคำตอบสำหรับฉัน

ทำไมมันเจ็บอย่างนี้ จิตใจมันห่อเหี่ยวและท้อแท้

ฉันจะเอาใจออกห่างความรู้สึกอย่างนี้ได้ยังไง

มันเจ็บ ปวดร้าวและผิดหวังทุกอย่างปะปนกันไปหมด

วันนี้ทั้งวันแทบจะไม่หยิบไม่จับไม่เป็นอันทำอะไร

ฉันเข้าใจแล้วว่าเวลาที่จิตใจคนเรามันอ่อนแอมากที่สุด

มันทรมานเพียงใดฉันเข้าใจแล้วว่าอาการผิดหวังมากๆ

มันทรมานและทุรนทุรายเพียงใด ฉันอ่อนแอเหลือเกิน

เพียงจะห้ามความรู้สึกห้ามความต้องการของตัวเองยังทำไม่ไหว

จะสั่งให้ตัวเองกินข้าวให้หมดจานยังไม่มีปัญญาเลย

ฉันจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตในวันพรุ่งนี้ ที่ฉันต้องเจอเค้า

และจะทำหน้าทำตาวางตัวยังไงเมื่อต้องเจอเค้า

เพราะฉันไม่สามารถเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

มีแต่การจากลาและความห่างไกลเท่านั้นที่จะเยียวยาฉันได้

ฉันอยากจะพาตัวเองออกมาจากมุมนั้นมุมที่ฉันสามารถ

รู้ความเคลื่อนไหวของเธอได้ตลอดเวลามุมที่ฉันได้รู้จักตัวตนของเธอ

แต่ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเลย ไม่เข้มแข็งมากพอที่จะบังคับตัวเอง

ให้ออกมาจากวังวนนั้น ไม่สามารถทำได้เลยจริงๆ

ฉันอกหักฉันต้องตัดใจฉันต้องลืมงั้นหรือ

มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือ กว่าที่ฉันจะรักเธอจะรู้สึกกับเธอได้มากมายอย่างนี้

ฉันต้องเรียนรู้ที่จะรักและซึมซับทีละเล็กละน้อยกว่าจะมาถึงวันนี้

แต่พอทุกอย่ามันพังคำตอบที่ได้คือต้องเปลี่ยนความรู้สึกตัวเอง

ฉันทำไม่ไหวจริง ทำไม่ไหวเลยจริงๆ ต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนดี